استقبال ملت عشق از دنیزلی

به خدا، بی آن یار عزیز، شهر تبریز برای من تب خیز است، بلکه از مُلک آذربایجان، آذرها به جان دارم و از جان و عمر بی آن جان و عمر، بیزارم.

استقبال ملت عشق از دنیزلی

ایران ورزشی:این را قائم مقام فراهانی صدراعظم ایران، سیاستمدار، ادیب، شخصیت برجسته و تأثیرگذار ایران زمین برای محبوبش نوشته است. یک قرن پیش تر.

دیار تبریز، این روزها با حضور مصطفی دنیزلی یک بار دیگر تب خیز شده است. از فرودگاه تا هتل محل استقرارش، طرفداران همه جا نامش را فریاد زدند. پاشا به تبریز آمده و حالا وقت رویاپردازی است. اگر او با آن خونسردی و لبخندهایش نتواند پرشورهای تراکتورسازی را به آرزوی شان در لیگ برتر فوتبال ایران برساند، چه کسی می تواند؟

مصطفی دنیزلی را با فوتبال دست و دلبازانه می شناسیم، با اشتهای سیری ناپذیر برای حمله کردن، با سخاوتمندی بی مانند در خط دفاع و مهربانی با مهاجمان حریف! او تیم پاس را در نیم فصل دوم لیگ چهارم از مجید جلالی تحویل گرفت، تیمی که فصل قبل قهرمان شده بود با دنیزلی در لیگ ششم شد اما تراژدی در لیگ قهرمانان مقابل العین به وقوع پیوست. پاس در تهران 3-1 از العین پیش بود و با دست و دلبازی موقعیت هدر می داد. ده دقیقه به انتها بازی مانده بود. دنیزلی مثل فرمانده ای از فراز تپه به نبرد سلحشورانه شاگردانش نگاه می کرد اما…

در عرض دو دقیقه ورق برگشت. دو دقیقه بد بازی کردند. دوبار اشتباه مرتکب شدند، بازی 3-3 شد و نخستین تیم ایرانی که توانسته بود خود را به این مرحله برساند به دلیل قانون گل زده بیشتر در خانه حریف از گردونه مسابقات حذف شد.

دنیزلی در پرسپولیس هم روزهایی از این دست داشت. در لیگ هجده تیمی یازدهم با 50 گل زده چهارمین خط حمله برتر را به خود اختصاص داد اما با 54 گل خورده در کنار مس سرچشمه قعرنشین، دومین خط دفاع ضعیف لیگ برتر شد! با این همه طرفداران پرسپولیس او را با دو پیروزی شیرین در شهرآوردها به خاطر می آورند. 2-1 با دو گل فراموش نشدنی مهرزاد معدنچی و مهرداد اولادی و 3-2 با هت تریک ایمون زاید. دیداری که پرسپولیسی ها همپای یکی از قهرمانی های سه گانه برانکو ایوانکوویچ دوستش دارند.

او یک بار زمانی که گمان می رفت سرمربی تیم ملی ایران می گردد و برانکو روی نیمکت نشست، ایران را ترک گفت و حالا وقتی برانکو از ایران رفته است برای چهارمین بار به کشوری برگشته که احساس می نماید آنجا یک جام قهرمانی طلب دارد. دو پادشاه انگار در یک اقلیم نمی گنجیدند و حالا با رفتن برانکو، فرصت برای تاختن دنیزلی مهیا شده است.

تبریزی ها از همین حالا دارند عکس دریافت با جام قهرمانی را در ذهن مرور می نمایند. تیمی که به اندازه کافی ستاره، پول غیردولتی، طرفدارِ جان شیفته و یک مربی کارکشته دارد، چرا نباید خود را مدعی کسب لیگ قهرمانی ببیند؟

شهرهای قدیمی، تاریخ طولانی تری دارند، بیشتر زخم خورده اند، بیشتر خندیده اند و مردمش نه با یک غوره سردی شان می گردد، نه با یک مویز گرمی شان. آنها به سرد و گرم چشیده ها راحت تر اعتماد می نمایند. این روزها در تبریز همه به مصطفی دنیزلی اعتماد دارند حتی اگر نسبت به آخرین روزهای حضورش در ایران لاغرتر و با موهای سفیدتر و تُنک تر رو به دوربین ها لبخند بزند.

باد موافق اگر بوزد، سال جاری تبریز برای حریفان تب خیز می گردد. چیزی مثل همان شعار مشهورشان: یل یاتار، توفان یاتار، یاتماز تیراختور پرچمی …

منبع: توریسم آنلاین

به "استقبال ملت عشق از دنیزلی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "استقبال ملت عشق از دنیزلی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید